نیستی ....

نیستی شب هایی که بهانه گیری چشمانم

آغاز می شود برای بودنت

اگر رفتی اگر حتی برای ماندن و دیدن سرنوشت

اشک های من صبر نکردی من رسیدم به آخر به نقطه سر خط

و تو رسیدی به یک زندگی و سرنوشتی تازه..

بدون من و یک نفر آنجا..

وقتی داشتم می رفتم پایم و دلم لابه لای حرف های

قشنگت گیر کرد من پربسته تر از آن بودم که خرفی بزنم

و دلی را برنجانم ...خاطرات تو را بر خاطرات نسیم صبا

گره زدم و یادت و نگاهت را تا ابد بر دلم سنجاق کردم که

کسی نتواند جز من برای گریه هایت چتری باشد..

من اینجا بی رحمم بی رحم و تو آنجا می خندی و من ...

من می فهمم چه شیرین است تلخی گذشتن از خود

این همه پیچ این همه...این همه چراغ و این

همه علامت و همچنان استواری در وفادار ماندن

...به راهم ... به خودم...به هدفم...به تو..آری به تو