همیشه برایم نا آشنا مانده

همیشه به اسمان می نگرم در پی ستاره ام اما ستاره ام همچنان خاموش است همیشه به

آواز زندگی گوش میسپارم اما نمی شنوم گذر زمان مرا ناشنوا ساخته. همیشه در انتظار

نوازشنسیم به سمت پنجره می آیم اما لطف دست مهربانش را از دست داده ام چون او پا به

اقلیم توفان زدهء من نمیگذارد همیشه در پس جاده منتظر عبور مسافری هستم که زمان را به

یادم آورد اما از دور دست ها فقط غبار می آید همیشه زیر سایه ی درختی می نشینم تا

گرمای آفتاب وجود یخم را آب نکند اما زمین مرا میجوشاند کاش ذره ای از این وجود غبار گرفته

دور میشدم کاش درب اسارت را از جایش میکندم و پا به اوج میفشردم

همیشه در فکرم که چرا همیشه

همیشه برایم نا آشنا مانده